Yehuda ben Şaul dedi. Yazar şöyle dedi: Bu bölümün başına şu başlangıcı koymak gerekir: Kutsanmış Yaratan’ın kadim, yani öncesiz olduğu ve O’nunla birlikte hiçbir şey bulunmadığı açıklığa kavuştuğuna göre, şeyleri yaratması O’ndan gelen bir iyilik ve lütuftur. Birinci bölümün sonunda şeylerin yaratılışındaki sebebi ve kitaplarda O’nun iyi olduğu ve iyilik yaptığına dair bulunan ifadeleri anmıştık. Nitekim “HaŞem herkese iyidir; merhameti bütün yaptıklarının üzerindedir” (Tehilim 145:9) denmiştir. O’nun yaratılmışlara ilk iyiliği, onlara varlık bağışlamasıdır; yani onları yokken var etmesidir. Nitekim değerli kimseler hakkında şöyle demiştir: “Adımla çağrılan herkes, Görkemim için onu yarattım...” (Yeşayahu 43:7). Sonra onlara, tam mutluluğa ve eksiksiz iyiliğe ulaşacakları bir sebep bağışladı. Nitekim “Bana hayat yolunu bildirirsin; yüzünün önünde sevinçlerin doluluğu vardır...” (Tehilim 16:11) denmiştir. Bu sebep, onlara emrettiği ve onları sakındırdığı şeydir. Bu bölümde aklın ilk kuşatacağı ve üzerinde düşüneceği şey şudur: Aklın şöyle demesi mümkündür: O, onlara tam iyiliği verebilir ve onları sürekli mutluluğa ulaştırabilirdi; bunu onlara emir ve yasak yüklemeden de yapabilirdi. Hatta ilk bakışta, zorlukla ilgili şeylerin onlardan kalkması sebebiyle, bu yolun onlar için daha iyi olduğu sanılabilir. Bu konuyu açıklığa kavuşturarak derim ki: Onların sürekli iyiliğe ulaşmasının sebebini, emrettiği şeylerde onları çaba ile yükümlü kılması, daha iyidir. Çünkü akıl şuna hükmeder: Kendi emeğiyle yaptığı bir fiil sayesinde iyiliğe ulaşan kişinin payı, hiçbir şey yapmadan kendisine iyilik edilen kişinin payından iki kat üstündür. Akıl bu ikisini eşit görmez. Durum böyle olunca, Yaratıcımız bizi daha üstün paya yöneltmiştir: faydamız ödül yoluyla olsun diye; çünkü ödül yoluyla faydamız, eylemsiz olarak verilecek faydamızın iki katıdır. Nitekim “İşte Adonay HaŞem güçle gelir, kolu O’nun adına egemen olur; işte ödülü O’nunladır, yaptığı iş O’nun önündedir” (Yeşayahu 40:10) denmiştir.